Changes in Life – Becoming a Writer

Tijd voor opnieuw een nieuwe serie. Ik heb een geweldige gewoonte die zowel positief als negatief is en dat is een soort van “multitasken”. Ik heb de neiging om constant te switchen tussen het ene project en het andere project. Voordat het ene project af is, ben ik misschien aan een nieuw project begonnen. Dat is trouwens ook typisch aan mijn INFJ-personality.

En dit gaat dan ook over projecten in projecten, in dit geval verschillende series (deelproject) in mijn blog (hoofdproject).

En hoewel ik al zeker een heel uitgebreid aantal series heb, vind ik toch dat ik er nog een extra serie aan kan toevoegen.

Want ik wil graag praten over de veranderingen die bepaalde keuzes, klein en groot, met zich hebben meegebracht. Veranderingen die een duidelijke invloed hebben gehad op mijn leven.

Daarom bij deze mijn nieuwe serie: Changes in Life

En we beginnen meteen met Becoming a Writer.

---

Schrijven is iets dat altijd in mij heeft gezeten. In de lagere school was de vraag “Wat wil je later worden?” een vraag waar bijna elk jaar wel een ander antwoord op werd gegeven. Een van de beroepen die ik wilde worden was striptekenaar.

En toen ik dat idee in mijn hoofd had gestoken, besloot ik om op grote A3-papieren verhalen te creëren en te tekenen in vakjes. Het ging ironisch genoeg niet zozeer om het tekenen, want ik kon echt niet deftig tekenen, maar het ging om het creëren van het verhaal.

En in december 2016 heb ik eindelijk de ballen gehad om echt aan een boek te beginnen en kon ik officieel de term schrijver op mijn voorhoofd plakken.

Nu zijn we drie jaar en een aantal maanden verder en zit ik aan het tweede deel van mijn boek. Het eerste boek zal ik ooit uitgeven, maar voorlopig nog niet. Ik moet nog grote veranderingen aanbrengen in dat boek, voordat ik dat ooit zal publiceren.

Hoe heeft schrijver zijn mij veranderd?

Beelden beschrijven

Om te beginnen heeft het mijn zienswijze op films, toneelopvoeringen, series, muziekvideo’s en alle andere bestaande beeldmaterialen veranderd. Laten we als voorbeeld een film nemen.

Op random momenten in de film speel ik in mijn hoofd af hoe ik dit beeld zou beschrijven als ik een boek aan het schrijven zou zijn. Met andere woorden: ik probeer de situatie zo goed mogelijk te beschrijven in mijn hoofd alsof ik aan mijn bureau zou zitten en de film mijn eigen boek was.

Meestal gebeurt dit op momenten wanneer het tempo duidelijker lager ligt of wanneer er weinig actie is. Dat kan een dialoog zijn tussen twee personen of een simpel beeld van tien seconden waar het hoofdpersonage langzaam en op zijn hoede door een straat loopt.

Een praktisch voorbeeld: Bekijk de video van het begin tot en met seconde 0:05

Jij ziet misschien een simpel fragment, maar als we even in mijn hoofd gaan kijken, dan zal je dit zien terwijl ik het fragment bekijk:

Carter en Lee kwamen de dojo binnen en zagen allemaal tieners in een oranje uniform in rijen staan. Ze hadden allemaal een zwarte band rond hun middel en witte schoenen. Achter hen stond een man van middelbare leeftijd die volledig in het zwart was gekleed. Hij was, met zijn oog op de tieners, heen en weer aan het stappen terwijl hij orders gaf. Die orders waren niets meer dan een geroep van enkele onverstaanbare woorden, maar dat was genoeg voor de tieners, want nadat de man de woorden had uitgesproken, begonnen alle tieners allemaal synchroon enkele vechtbewegingen uit te voeren. Niemand maakte een fout. Het was duidelijk dat zij lang getraind waren geweest om alles perfect en correct te kunnen uitvoeren.

Je kunt zien dat zo’n kort en simpel fragment van vijf seconden al een immense waas geeft aan gedachten, en dat gebeurt allemaal nadat ik dat fragment heb gezien. Soms kan ik het op tijd stoppen zodat ik mij verder kan focussen op de film, soms niet waardoor ik een heel dialoog gemist kan hebben.

Mensen zijn een inspiratie geworden

Ten tweede is het leven en de wereld rondom ons heen één grote bron van inspiratie.

Bepaalde mensen die je ontmoet of gewoon ziet kunnen de perfecte inspiratie zijn voor je eigen personages. Je kunt de karaktereigenschappen, het uiterlijk en de reacties op bepaalde situaties van je personages allemaal baseren op mensen die je tegenkomt in het dagelijks leven. Want wat maakt personages uit een boek nu levendiger en realistischer dan mensen die echt bestaan? Al schrijf je een fictief boek met dieren of monsters erin, je kunt hen nog steeds menselijke karakters geven, waardoor de personages toch door de lezer heen dringen.

En dan heb je nog conversaties. Elke conversatie die ik toevallig hoor of die ik zelf heb, is een mogelijke conversatie voor je boek in de juiste context. Zo heb je misschien toevallig een casual gesprek met een vriend die je een lange tijd niet hebt gezien. Dat gesprek kan handig zijn in je eigen boek wanneer een van je personages toevallig hetzelfde meemaakt.

In het echte leven heb jij met je vriend misschien gepraat over je eigen relatie met je partner. En in het gat waar jij je vriend niet meer hebt gezien, ben je getrouwd en heb je kinderen. Daar praat je dus over in het echte leven. In het boek kan je personage ook praten over de relatie met zijn partner, maar in zijn situatie is hij misschien, in de tijdspanne waar hij zijn vriend niet meer heeft gezien, uiteengegaan met zijn vriendin. En daar gaat het gesprek dus op verder.

Dus logischerwijs, ik neem natuurlijk niet het hele gesprek op en zin voor zin reproduceren doe ik ook niet, maar de onderwerpen die worden besproken in je echte leven kunnen een leidraad zijn voor waar jouw personage over gaat praten in het boek.

Lezen en leren

Als ik zelf lezer ben en geen schrijver, dan lees ik nu met een ander oog. Ik lees met het oog van een schrijver. Maar eerst moet je iets begrijpen: schrijvers zijn geen concurrenten van elkaar. Wij zijn allemaal individuen die proberen om mensen te ontspannen, dingen te leren, etc. met onze woorden.

Met dat in het achterhoofd leer je ontzettend veel van elkaar. Doordat ik lees met het oog van een schrijver vergelijk ik mijn eigen schrijfstijl met die van het boek dat ik lees. Ik leer van het boek, zelfs als het boek ontspannend bedoeld is.

• “Hmmm, da’s een goede beschrijving.”
• “Da’s een goede metafoor.”
• “De schrijver heeft hier twee keer hetzelfde woord snel achtereen gebruikt. Dat zou ik zelf niet doen.”
• “Ah, dat woord had ik nog niet in mijn repertoire.”
• “Daaraan had ik nog niet gedacht!”

Dat is hoe schrijver zijn mij heeft veranderd en door veel te schrijven is mijn schrijfstijl steeds verbeterd. Nu is het nog altijd niet perfect en dat zal het nooit zijn, maar het is zeker en vast een levenslang leerdoel. Door meer te schrijven, begin je het beter en beter te doen.

Dus als je ooit van plan bent om een boek te schrijven… Doen! Je leert daardoor een totaal nieuwe wereld kennen. En je gaat er absoluut geen spijt van krijgen.